Ezekiel 26

26¹Et factum est in undecimo anno, prima mensis: factus est sermo Domini ad me, dicens:

²Fili hominis, pro eo quod dixit Tyrus de Jerusalem:

Euge, confractæ sunt portæ populorum,

conversa est ad me:

implebor; deserta est:

³propterea hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego super te, Tyre,

et ascendere faciam ad te gentes multas,

sicut ascendit mare fluctuans.

⁴Et dissipabunt muros Tyri,

et destruent turres ejus:

et radam pulverem ejus de ea,

et dabo eam in limpidissimam petram.

⁵Siccatio sagenarum erit in medio maris,

quia ego locutus sum, ait Dominus Deus:

et erit in direptionem gentibus.

⁶Filiæ quoque ejus quæ sunt in agro,

gladio interficientur:

et scient quia ego Dominus.

⁷Quia hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego adducam ad Tyrum

Nabuchodonosor regem Babylonis ab aquilone,

regem regum,

cum equis, et curribus, et equitibus,

et cœtu, populoque magno.

⁸Filias tuas quæ sunt in agro, gladio interficiet,

et circumdabit te munitionibus,

et comportabit aggerem in gyro,

et elevabit contra te clypeum:

⁹et vineas et arietes temperabit in muros tuos,

et turres tuas destruet in armatura sua.

¹⁰Inundatione equorum ejus operiet te pulvis eorum:

a sonitu equitum, et rotarum, et curruum, movebuntur muri tui,

cum ingressus fuerit portas tuas quasi per introitum urbis dissipatæ.

¹¹Ungulis equorum suorum conculcabit omnes plateas tuas:

populum tuum gladio cædet,

et statuæ tuæ nobiles in terram corruent.

¹²Vastabunt opes tuas,

diripient negotiationes tuas,

et destruent muros tuos,

et domos tuas præclaras subvertent:

et lapides tuos, et ligna tua, et pulverem tuum

in medio aquarum ponent.

¹³Et quiescere faciam multitudinem canticorum tuorum:

et sonitus cithararum tuarum non audietur amplius.

¹⁴Et dabo te in limpidissimam petram,

siccatio sagenarum eris,

nec ædificaberis ultra,

quia ego locutus sum, ait Dominus Deus.

¹⁵Hæc dicit Dominus Deus Tyro:

Numquid non a sonitu ruinæ tuæ,

et gemitu interfectorum tuorum,

cum occisi fuerint in medio tui,

commovebuntur insulæ?

¹⁶Et descendent de sedibus suis omnes principes maris,

et auferent exuvias suas,

et vestimenta sua varia abjicient,

et induentur stupore:

in terra sedebunt,

et attoniti super repentino casu tuo admirabuntur:

¹⁷et assumentes super te lamentum, dicent tibi:

Quomodo peristi, quæ habitas in mari, urbs inclyta,

quæ fuisti fortis in mari cum habitatoribus tuis,

quos formidabant universi?

¹⁸Nunc stupebunt naves in die pavoris tui,

et turbabuntur insulæ in mari,

eo quod nullus egrediatur ex te.

¹⁹Quia hæc dicit Dominus Deus:

Cum dedero te urbem desolatam,

sicut civitates quæ non habitantur;

et adduxero super te abyssum,

et operuerint te aquæ multæ;

²⁰et detraxero te cum his qui descendunt in lacum

ad populum sempiternum;

et collocavero te in terra novissima sicut solitudines veteres,

cum his qui deducuntur in lacum,

ut non habiteris;

porro cum dedero gloriam in terra viventium:

²¹in nihilum redigam te, et non eris:

et requisita non invenieris ultra in sempiternum,

dicit Dominus Deus.