Ezekiel 14

14¹Et venerunt ad me viri seniorum Israël, et sederunt coram me. ²Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ³Fili hominis, viri isti posuerunt immunditias suas in cordibus suis, et scandalum iniquitatis suæ statuerunt contra faciem suam: numquid interrogatus respondebo eis? ⁴Propter hoc loquere eis, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Homo, homo de domo Israël, qui posuerit immunditias suas in corde suo, et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam, et venerit ad prophetam interrogans per eum me: ego Dominus respondebo ei in multitudine immunditiarum suarum, ⁵ut capiatur domus Israël in corde suo, quo recesserunt a me in cunctis idolis suis. ⁶Propterea dic ad domum Israël: Hæc dicit Dominus Deus: Convertimini, et recedite ab idolis vestris, et ab universis contaminationibus vestris avertite facies vestras. ⁷Quia homo, homo de domo Israël, et de proselytis quicumque advena fuerit in Israël, si alienatus fuerit a me, et posuerit idola sua in corde suo, et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam, et venerit ad prophetam ut interroget per eum me: ego Dominus respondebo ei per me: ⁸et ponam faciem meam super hominem illum, et faciam eum in exemplum et in proverbium, et disperdam eum de medio populi mei: et scietis quia ego Dominus. ⁹Et propheta cum erraverit, et locutus fuerit verbum, ego Dominus decepi prophetam illum, et extendam manum meam super illum, et delebo eum de medio populi mei Israël. ¹⁰Et portabunt iniquitatem suam: juxta iniquitatem interrogantis, sic iniquitas prophetæ erit: ¹¹ut non erret ultra domus Israël a me, neque polluatur in universis prævaricationibus suis: sed sint mihi in populum, et ego sim eis in Deum, ait Dominus exercituum.

¹²Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

¹³Fili hominis, terra cum peccaverit mihi,

ut prævaricetur prævaricans,

extendam manum meam super eam,

et conteram virgam panis ejus,

et immittam in eam famem,

et interficiam de ea hominem et jumentum.

¹⁴Et si fuerint tres viri isti in medio ejus,

Noë, Daniel, et Job,

ipsi justitia sua liberabunt animas suas,

ait Dominus exercituum.

¹⁵Quod si et bestias pessimas induxero super terram

ut vastem eam, et fuerit invia,

eo quod non sit pertransiens propter bestias:

¹⁶tres viri isti si fuerint in ea,

vivo ego, dicit Dominus Deus,

quia nec filios nec filias liberabunt,

sed ipsi soli liberabuntur,

terra autem desolabitur.

¹⁷Vel si gladium induxero super terram illam,

et dixero gladio: Transi per terram:

et interfecero de ea hominem et jumentum,

¹⁸et tres viri isti fuerint in medio ejus:

vivo ego, dicit Dominus Deus,

non liberabunt filios neque filias,

sed ipsi soli liberabuntur.

¹⁹Si autem et pestilentiam immisero super terram illam,

et effudero indignationem meam super eam in sanguine,

ut auferam ex ea hominem et jumentum,

²⁰et Noë, et Daniel, et Job fuerint in medio ejus:

vivo ego, dicit Dominus Deus,

quia filium et filiam non liberabunt,

sed ipsi justitia sua liberabunt animas suas.

²¹Quoniam hæc dicit Dominus Deus:

Quod etsi quatuor judicia mea pessima,

gladium, et famem, ac bestias malas, et pestilentiam,

immisero in Jerusalem,

ut interficiam de ea hominem et pecus,

²²tamen relinquetur in ea salvatio educentium filios et filias:

ecce ipsi ingredientur ad vos,

et videbitis viam eorum et adinventiones eorum,

et consolabimini super malo quod induxi in Jerusalem,

in omnibus quæ importavi super eam.

²³Et consolabuntur vos,

cum videritis viam eorum

et adinventiones eorum:

et cognoscetis quod non frustra fecerim omnia quæ feci in ea,

ait Dominus Deus.