Ezekiel 20–21

20¹Et factum est in anno septimo, in quinto, in decima mensis, venerunt viri de senioribus Israël ut interrogarent Dominum, et sederunt coram me. ²Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ³Fili hominis, loquere senioribus Israël, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Numquid ad interrogandum me vos venistis? vivo ego quia non respondebo vobis, ait Dominus Deus. ⁴Si judicas eos, si judicas, fili hominis, abominationes patrum eorum ostende eis. ⁵Et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: In die qua elegi Israël, et levavi manum meam pro stirpe domus Jacob, et apparui eis in terra Ægypti, et levavi manum meam pro eis, dicens: Ego Dominus Deus vester: ⁶in die illa levavi manum meam pro eis ut educerem eos de terra Ægypti, in terram quam provideram eis, fluentem lacte et melle, quæ est egregia inter omnes terras. ⁷Et dixi ad eos: Unusquisque offensiones oculorum suorum abjiciat, et in idolis Ægypti nolite pollui: ego Dominus Deus vester. ⁸Et irritaverunt me, nolueruntque me audire: unusquisque abominationes oculorum suorum non projecit, nec idola Ægypti reliquerunt. Et dixi ut effunderem indignationem meam super eos, et implerem iram meam in eis, in medio terræ Ægypti. ⁹Et feci propter nomen meum, ut non violaretur coram gentibus in quarum medio erant, et inter quas apparui eis ut educerem eos de terra Ægypti. ¹⁰Ejeci ergo eos de terra Ægypti, et eduxi eos in desertum. ¹¹Et dedi eis præcepta mea, et judicia mea ostendi eis, quæ faciens homo vivet in eis. ¹²Insuper et sabbata mea dedi eis, ut essent signum inter me et eos, et scirent quia ego Dominus sanctificans eos. ¹³Et irritaverunt me domus Israël in deserto: in præceptis meis non ambulaverunt, et judicia mea projecerunt, quæ faciens homo vivet in eis, et sabbata mea violaverunt vehementer. Dixi ergo ut effunderem furorem meum super eos in deserto, et consumerem eos: ¹⁴et feci propter nomen meum, ne violaretur coram gentibus de quibus ejeci eos in conspectu earum. ¹⁵Ego igitur levavi manum meam super eos in deserto, ne inducerem eos in terram quam dedi eis, fluentem lacte et melle, præcipuam terrarum omnium: ¹⁶quia judicia mea projecerunt, et in præceptis meis non ambulaverunt, et sabbata mea violaverunt: post idola enim cor eorum gradiebatur. ¹⁷Et pepercit oculus meus super eos, ut non interficerem eos: nec consumpsi eos in deserto. ¹⁸Dixi autem ad filios eorum in solitudine: In præceptis patrum vestrorum nolite incedere, nec judicia eorum custodiatis, nec in idolis eorum polluamini. ¹⁹Ego Dominus Deus vester: in præceptis meis ambulate: judicia mea custodite, et facite ea, ²⁰et sabbata mea sanctificate, ut sint signum inter me et vos, et sciatis quia ego sum Dominus Deus vester. ²¹Et exacerbaverunt me filii: in præceptis meis non ambulaverunt, et judicia mea non custodierunt ut facerent ea, quæ cum fecerit homo, vivet in eis, et sabbata mea violaverunt. Et comminatus sum ut effunderem furorem meum super eos, et implerem iram meam in eis in deserto. ²²Averti autem manum meam, et feci propter nomen meum, ut non violaretur coram gentibus de quibus ejeci eos in oculis earum. ²³Iterum levavi manum meam in eos in solitudine, ut dispergerem illos in nationes, et ventilarem in terras, ²⁴eo quod judicia mea non fecissent, et præcepta mea reprobassent, et sabbata mea violassent, et post idola patrum suorum fuissent oculi eorum. ²⁵Ergo et ego dedi eis præcepta non bona, et judicia in quibus non vivent. ²⁶Et pollui eos in muneribus suis, cum offerrent omne quod aperit vulvam, propter delicta sua: et scient quia ego Dominus. ²⁷Quam ob rem loquere ad domum Israël, fili hominis, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Adhuc et in hoc blasphemaverunt me patres vestri, cum sprevissent me contemnentes, ²⁸et induxissem eos in terram super quam levavi manum meam ut darem eis: viderunt omnem collem excelsum, et omne lignum nemorosum, et immolaverunt ibi victimas suas, et dederunt ibi irritationem oblationis suæ, et posuerunt ibi odorem suavitatis suæ, et libaverunt libationes suas. ²⁹Et dixi ad eos: Quid est excelsum, ad quod vos ingredimini? et vocatum est nomen ejus Excelsum usque ad hanc diem. ³⁰Propterea dic ad domum Israël: Hæc dicit Dominus Deus: Certe in via patrum vestrorum vos polluimini, et post offendicula eorum vos fornicamini: ³¹et in oblatione donorum vestrorum, cum traducitis filios vestros per ignem, vos polluimini in omnibus idolis vestris usque hodie: et ego respondebo vobis, domus Israël? Vivo ego, dicit Dominus Deus, quia non respondebo vobis. ³²Neque cogitatio mentis vestræ fiet, dicentium: Erimus sicut gentes et sicut cognationes terræ, ut colamus ligna et lapides.

³³Vivo ego, dicit Dominus Deus, quoniam in manu forti, et in brachio extento, et in furore effuso, regnabo super vos. ³⁴Et educam vos de populis, et congregabo vos de terris in quibus dispersi estis: in manu valida, et in brachio extento, et in furore effuso, regnabo super vos. ³⁵Et adducam vos in desertum populorum, et judicabor vobiscum ibi facie ad faciem. ³⁶Sicut judicio contendi adversum patres vestros in deserto terræ Ægypti, sic judicabo vos, dicit Dominus Deus. ³⁷Et subjiciam vos sceptro meo, et inducam vos in vinculis fœderis. ³⁸Et eligam de vobis transgressores et impios, et de terra incolatus eorum educam eos, et in terram Israël non ingredientur: et scietis quia ego Dominus. ³⁹Et vos, domus Israël, hæc dicit Dominus Deus: Singuli post idola vestra ambulate, et servite eis. Quod si et in hoc non audieritis me, et nomen meum sanctum pollueritis ultra in muneribus vestris et in idolis vestris: ⁴⁰in monte sancto meo, in monte excelso Israël, ait Dominus Deus, ibi serviet mihi omnis domus Israël: omnes, inquam, in terra in qua placebunt mihi: et ibi quæram primitias vestras, et initium decimarum vestrarum, in omnibus sanctificationibus vestris. ⁴¹In odorem suavitatis suscipiam vos, cum eduxero vos de populis, et congregavero vos de terris in quas dispersi estis: et sanctificabor in vobis in oculis nationum. ⁴²Et scietis quia ego Dominus, cum induxero vos ad terram Israël, in terram pro qua levavi manum meam ut darem eam patribus vestris. ⁴³Et recordabimini ibi viarum vestrarum, et omnium scelerum vestrorum, quibus polluti estis in eis: et displicebitis vobis in conspectu vestro, in omnibus malitiis vestris quas fecistis. ⁴⁴Et scietis quia ego Dominus, cum benefecero vobis propter nomen meum, et non secundum vias vestras malas, neque secundum scelera vestra pessima, domus Israël, ait Dominus Deus.

⁴⁵Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

⁴⁶Fili hominis, pone faciem tuam contra viam austri,

et stilla ad africum,

et propheta ad saltum agri meridiani.

⁴⁷Et dices saltui meridiano:

Audi verbum Domini:

Hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego succendam in te ignem,

et comburam in te omne lignum viride,

et omne lignum aridum:

non extinguetur flamma succensionis:

et comburetur in ea omnis facies

ab austro usque ad aquilonem,

⁴⁸et videbit universa caro quia ego Dominus succendi eam,

nec extinguetur.

⁴⁹Et dixi: A, a, a, Domine Deus: ipsi dicunt de me: Numquid non per parabolas loquitur iste?

21¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

²Fili hominis, pone faciem tuam ad Jerusalem,

et stilla ad sanctuaria,

et propheta contra humum Israël.

³Et dices terræ Israël:

Hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego ad te,

et ejiciam gladium meum de vagina sua,

et occidam in te justum et impium.

⁴Pro eo autem quod occidi in te justum et impium,

idcirco egredietur gladius meus de vagina sua

ad omnem carnem, ab austro usque ad aquilonem:

⁵ut sciat omnis caro quia ego Dominus,

eduxi gladium meum de vagina sua irrevocabilem.

⁶Et tu, fili hominis, ingemisce in contritione lumborum,

et in amaritudinibus ingemisce coram eis.

⁷Cumque dixerint ad te: Quare tu gemis?

dices: Pro auditu:

quia venit, et tabescet omne cor,

et dissolventur universæ manus,

et infirmabitur omnis spiritus,

et per cuncta genua fluent aquæ:

ecce venit, et fiet, ait Dominus Deus.

⁸Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ⁹Fili hominis, propheta, et dices: Hæc dicit Dominus Deus: loquere:

Gladius, gladius exacutus est, et limatus:

¹⁰ut cædat victimas, exacutus est:

ut splendeat, limatus est:

qui moves sceptrum filii mei, succidisti omne lignum.

¹¹Et dedi eum ad levigandum, ut teneatur manu:

iste exacutus est gladius, et iste limatus est,

ut sit in manu interficientis.

¹²Clama et ulula, fili hominis,

quia hic factus est in populo meo,

hic in cunctis ducibus Israël qui fugerant:

gladio traditi sunt cum populo meo:

idcirco plaude super femur, ¹³quia probatus est:

et hoc, cum sceptrum subverterit, et non erit,

dicit Dominus Deus.

¹⁴Tu ergo, fili hominis, propheta,

et percute manu ad manum:

et duplicetur gladius,

ac triplicetur gladius interfectorum:

hic est gladius occisionis magnæ,

qui obstupescere eos facit

¹⁵et corde tabescere,

et multiplicat ruinas.

In omnibus portis eorum dedi conturbationem gladii acuti,

et limati ad fulgendum,

amicti ad cædem.

¹⁶Exacuere, vade ad dexteram sive ad sinistram,

quocumque faciei tuæ est appetitus.

¹⁷Quin et ego plaudam manu ad manum,

et implebo indignationem meam:

ego Dominus locutus sum.

¹⁸Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ¹⁹Et tu, fili hominis, pone tibi duas vias, ut veniat gladius regis Babylonis: de terra una egredientur ambæ: et manu capiet conjecturam; in capite viæ civitatis conjiciet. ²⁰Viam pones ut veniat gladius ad Rabbath filiorum Ammon, et ad Judam in Jerusalem munitissimam. ²¹Stetit enim rex Babylonis in bivio, in capite duarum viarum, divinationem quærens, commiscens sagittas: interrogavit idola, exta consuluit. ²²Ad dexteram ejus facta est divinatio super Jerusalem, ut ponat arietes, ut aperiat os in cæde, ut elevet vocem in ululatu, ut ponat arietes contra portas, ut comportet aggerem, ut ædificet munitiones. ²³Eritque quasi consulens frustra oraculum in oculis eorum, et sabbatorum otium imitans: ipse autem recordabitur iniquitatis ad capiendum. ²⁴Idcirco hæc dicit Dominus Deus: Pro eo quod recordati estis iniquitatis vestræ, et…