Ecclesiastes 9:1–9

1 Omnia hæc tractavi in corde meo,

ut curiose intelligerem.

Sunt justi atque sapientes,

et opera eorum in manu Dei;

et tamen nescit homo utrum amore an odio dignus sit.

2 Sed omnia in futurum servantur incerta,

eo quod universa æque eveniant justo et impio,

bono et malo, mundo et immundo,

immolanti victimas et sacrificia contemnenti.

Sicut bonus, sic et peccator;

ut perjurus, ita et ille qui verum dejerat.

3 Hoc est pessimum inter omnia quæ sub sole fiunt:

quia eadem cunctis eveniunt.

Unde et corda filiorum hominum implentur malitia

et contemptu in vita sua,

et post hæc ad inferos deducentur.

4 Nemo est qui semper vivat, et qui hujus rei habeat fiduciam;

melior est canis vivus leone mortuo.

5 Viventes enim sciunt se esse morituros;

mortui vero nihil noverunt amplius,

nec habent ultra mercedem,

quia oblivioni tradita est memoria eorum.

6 Amor quoque, et odium, et invidiæ simul perierunt;

nec habent partem in hoc sæculo,

et in opere quod sub sole geritur.

7 Vade ergo, et comede in lætitia panem tuum,

et bibe cum gaudio vinum tuum,

quia Deo placent opera tua.

8 Omni tempore sint vestimenta tua candida,

et oleum de capite tuo non deficiat.

9 Perfruere vita cum uxore quam diligis,

cunctis diebus vitæ instabilitatis tuæ,

qui dati sunt tibi sub sole omni tempore vanitatis tuæ:

hæc est enim pars in vita

et in labore tuo quo laboras sub sole.