Deuteronomy 32:1–9

1 Audite, cæli, quæ loquor:

audiat terra verba oris mei.

2 Concrescat ut pluvia doctrina mea,

fluat ut ros eloquium meum,

quasi imber super herbam,

et quasi stillæ super gramina.

3 Quia nomen Domini invocabo:

date magnificentiam Deo nostro.

4 Dei perfecta sunt opera,

et omnes viæ ejus judicia:

Deus fidelis, et absque ulla iniquitate,

justus et rectus.

5 Peccaverunt ei, et non filii ejus in sordibus:

generatio prava atque perversa.

6 Hæccine reddis Domino,

popule stulte et insipiens?

numquid non ipse est pater tuus,

qui possedit te, et fecit, et creavit te?

7 Memento dierum antiquorum, cogita generationes singulas:

interroga patrem tuum,

et annuntiabit tibi:

majores tuos, et dicent tibi.

8 Quando dividebat Altissimus gentes,

quando separabat filios Adam,

constituit terminos populorum

juxta numerum filiorum Israël.

9 Pars autem Domini, populus ejus:

Jacob funiculus hæreditatis ejus.