Acts 7:17–59

¹⁷Cum autem appropinquaret tempus promissionis quam confessus erat Deus Abrahæ, crevit populus, et multiplicatus est in Ægypto, ¹⁸quoadusque surrexit alius rex in Ægypto, qui non sciebat Joseph. ¹⁹Hic circumveniens genus nostrum, afflixit patres nostros ut exponerent infantes suos, ne vivificarentur. ²⁰Eodem tempore natus est Moyses, et fuit gratus Deo: qui nutritus est tribus mensibus in domo patris sui. ²¹Exposito autem illo, sustulit eum filia Pharaonis, et nutrivit eum sibi in filium. ²²Et eruditus est Moyses omni sapientia Ægyptiorum, et erat potens in verbis et in operibus suis. ²³Cum autem impleretur ei quadraginta annorum tempus, ascendit in cor ejus ut visitaret fratres suos filios Israël. ²⁴Et cum vidisset quemdam injuriam patientem, vindicavit illum, et fecit ultionem ei qui injuriam sustinebat, percusso Ægyptio. ²⁵Existimabat autem intelligere fratres, quoniam Deus per manum ipsius daret salutem illis: at illi non intellexerunt. ²⁶Sequenti vero die apparuit illis litigantibus: et reconciliabat eos in pace, dicens: Viri, fratres estis: ut quid nocetis alterutrum? ²⁷Qui autem injuriam faciebat proximo, repulit eum, dicens: Quis te constituit principem et judicem super nos? ²⁸Numquid interficere me tu vis, quemadmodum interfecisti heri Ægyptium? ²⁹Fugit autem Moyses in verbo isto: et factus est advena in terra Madian, ubi generavit filios duos. ³⁰Et expletis annis quadraginta, apparuit illi in deserto montis Sina angelus in igne flammæ rubi. ³¹Moyses autem videns, admiratus est visum. Et accedente illo ut consideraret, facta est ad eum vox Domini, dicens: ³²Ego sum Deus patrum tuorum, Deus Abraham, Deus Isaac, et Deus Jacob. Tremefactus autem Moyses, non audebat considerare. ³³Dixit autem illi Dominus: Solve calceamentum pedum tuorum: locus enim in quo stas, terra sancta est. ³⁴Videns vidi afflictionem populi mei qui est in Ægypto, et gemitum eorum audivi, et descendi liberare eos. Et nunc veni, et mittam te in Ægyptum. ³⁵Hunc Moysen, quem negaverunt, dicentes: Quis te constituit principem et judicem? hunc Deus principem et redemptorem misit, cum manu angeli qui apparuit illi in rubo. ³⁶Hic eduxit illos faciens prodigia et signa in terra Ægypti, et in rubro mari, et in deserto annis quadraginta. ³⁷Hic est Moyses, qui dixit filiis Israël: Prophetam suscitabit vobis Deus de fratribus vestris, tamquam me: ipsum audietis. ³⁸Hic est qui fuit in ecclesia in solitudine cum angelo, qui loquebatur ei in monte Sina, et cum patribus nostris: qui accepit verba vitæ dare nobis. ³⁹Cui noluerunt obedire patres nostri: sed repulerunt, et aversi sunt cordibus suis in Ægyptum, ⁴⁰dicentes ad Aaron: Fac nobis deos qui præcedant nos: Moyses enim hic, qui eduxit nos de terra Ægypti, nescimus quid factum sit ei. ⁴¹Et vitulum fecerunt in diebus illis, et obtulerunt hostiam simulacro, et lætabantur in operibus manuum suarum. ⁴²Convertit autem Deus, et tradidit eos servire militiæ cæli, sicut scriptum est in libro prophetarum:

Numquid victimas et hostias obtulistis mihi

annis quadraginta in deserto, domus Israël?

⁴³Et suscepistis tabernaculum Moloch,

et sidus dei vestri Rempham,

figuras quas fecistis adorare eas:

et transferam vos trans Babylonem.

⁴⁴Tabernaculum testimonii fuit cum patribus nostris in deserto, sicut disposuit illis Deus loquens ad Moysen, ut faceret illud secundum formam quam viderat. ⁴⁵Quod et induxerunt, suscipientes patres nostri cum Jesu in possessionem gentium quas expulit Deus a facie patrum nostrorum, usque in diebus David, ⁴⁶qui invenit gratiam ante Deum, et petiit ut inveniret tabernaculum Deo Jacob. ⁴⁷Salomon autem ædificavit illi domum. ⁴⁸Sed non Excelsus in manufactis habitat, sicut propheta dicit:

⁴⁹Cælum mihi sedes est:

terra autem scabellum pedum meorum.

Quam domum ædificabitis mihi? dicit Dominus:

aut quis locus requietionis meæ est?

⁵⁰Nonne manus mea fecit hæc omnia?

⁵¹Dura cervice, et incircumcisis cordibus et auribus, vos semper Spiritui Sancto resistitis: sicut patres vestri, ita et vos. ⁵²Quem prophetarum non sunt persecuti patres vestri? et occiderunt eos qui prænuntiabant de adventu Justi, cujus vos nunc proditores et homicidæ fuistis: ⁵³qui accepistis legem in dispositione angelorum, et non custodistis.

⁵⁴Audientes autem hæc, dissecabantur cordibus suis, et stridebant dentibus in eum. ⁵⁵Cum autem esset plenus Spiritu Sancto, intendens in cælum, vidit gloriam Dei, et Jesum stantem a dextris Dei. Et ait: Ecce video cælos apertos, et Filium hominis stantem a dextris Dei. ⁵⁶Exclamantes autem voce magna continuerunt aures suas, et impetum fecerunt unanimiter in eum. ⁵⁷Et ejicientes eum extra civitatem, lapidabant: et testes deposuerunt vestimenta sua secus pedes adolescentis qui vocabatur Saulus. ⁵⁸Et lapidabant Stephanum invocantem, et dicentem: Domine Jesu, suscipe spiritum meum. ⁵⁹Positis autem genibus, clamavit voce magna, dicens: Domine, ne statuas illis hoc peccatum. Et cum hoc dixisset, obdormivit in Domino. Saulus autem erat consentiens neci ejus.