Acts 28:1–10

¹Et cum evasissemus, tunc cognovimus quia Melita insula vocabatur. Barbari vero præstabant non modicam humanitatem nobis. ²Accensa enim pyra, reficiebant nos omnes propter imbrem qui imminebat, et frigus. ³Cum congregasset autem Paulus sarmentorum aliquantam multitudinem, et imposuisset super ignem, vipera a calore cum processisset, invasit manum ejus. ⁴Ut vero viderunt barbari pendentem bestiam de manu ejus, ad invicem dicebant: Utique homicida est homo hic, qui cum evaserit de mari, ultio non sinit eum vivere. ⁵Et ille quidem excutiens bestiam in ignem, nihil mali passus est. ⁶At illi existimabant eum in tumorem convertendum, et subito casurum et mori. Diu autem illis exspectantibus, et videntibus nihil mali in eo fieri, convertentes se, dicebant eum esse deum. ⁷In locis autem illis erant prædia principis insulæ, nomine Publii, qui nos suscipiens, triduo benigne exhibuit. ⁸Contigit autem patrem Publii febribus et dysenteria vexatum jacere. Ad quem Paulus intravit: et cum orasset, et imposuisset ei manus, salvavit eum. ⁹Quo facto, omnes qui in insula habebant infirmitates, accedebant, et curabantur: ¹⁰qui etiam multis honoribus nos honoraverunt, et navigantibus imposuerunt quæ necessaria erant.