Jeremiah 7:1–8:17

1 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, dicens: 2 Sta in porta domus Domini, et prædica ibi verbum istud, et dic:

Audite verbum Domini, omnis Juda,

qui ingredimini per portas has ut adoretis Dominum.

3 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:

Bonas facite vias vestras, et studia vestra,

et habitabo vobiscum in loco isto.

4 Nolite confidere in verbis mendacii, dicentes:

Templum Domini, templum Domini, templum Domini est!

5 Quoniam si bene direxeritis vias vestras, et studia vestra;

si feceritis judicium inter virum et proximum ejus;

6 advenæ, et pupillo, et viduæ non feceritis calumniam,

nec sanguinem innocentem effuderitis in loco hoc,

et post deos alienos non ambulaveritis in malum vobismetipsis:

7 habitabo vobiscum in loco isto,

in terra quam dedi patribus vestris a sæculo et usque in sæculum.

8 Ecce vos confiditis vobis in sermonibus mendacii,

qui non proderunt vobis:

9 furari, occidere, adulterari,

jurare mendaciter, libare Baalim,

et ire post deos alienos quos ignoratis:

10 et venistis, et stetistis coram me

in domo hac, in qua invocatum est nomen meum,

et dixistis: Liberati sumus,

eo quod fecerimus omnes abominationes istas.

11 Numquid ergo spelunca latronum facta est domus ista,

in qua invocatum est nomen meum in oculis vestris?

Ego, ego sum: ego vidi, dicit Dominus.

12 Ite ad locum meum in Silo,

ubi habitavit nomen meum a principio,

et videte quæ fecerim ei propter malitiam populi mei Israël.

13 Et nunc, quia fecistis omnia opera hæc, dicit Dominus,

et locutus sum ad vos mane consurgens, et loquens, et non audistis:

et vocavi vos, et non respondistis:

14 faciam domui huic, in qua invocatum est nomen meum,

et in qua vos habetis fiduciam,

et loco quem dedi vobis et patribus vestris,

sicut feci Silo:

15 et projiciam vos a facie mea

sicut projeci omnes fratres vestros,

universum semen Ephraim.

16 Tu ergo, noli orare pro populo hoc,

nec assumas pro eis laudem et orationem:

et non obsistas mihi,

quia non exaudiam te.

17 Nonne vides quid isti faciunt in civitatibus Juda,

et in plateis Jerusalem?

18 Filii colligunt ligna,

et patres succendunt ignem,

et mulieres conspergunt adipem,

ut faciant placentas reginæ cæli,

et libent diis alienis,

et me ad iracundiam provocent.

19 Numquid me ad iracundiam provocant?

dicit Dominus;

nonne semetipsos in confusionem vultus sui?

20 Ideo hæc dicit Dominus Deus:

Ecce furor meus et indignatio mea conflatur super locum istum,

super viros, et super jumenta,

et super lignum regionis, et super fruges terræ:

et succendetur, et non extinguetur.

21 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:

Holocautomata vestra addite victimis vestris,

et comedite carnes:

22 quia non sum locutus cum patribus vestris, et non præcepi eis,

in die qua eduxi eos de terra Ægypti,

de verbo holocautomatum et victimarum:

23 sed hoc verbum præcepi eis, dicens:

Audite vocem meam,

et ero vobis Deus,

et vos eritis mihi populus:

et ambulate in omni via quam mandavi vobis,

ut bene sit vobis.

24 Et non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam:

sed abierunt in voluntatibus et in pravitate cordis sui mali:

factique sunt retrorsum, et non in ante,

25 a die qua egressi sunt patres eorum de terra Ægypti

usque ad diem hanc.

Et misi ad vos omnes servos meos prophetas per diem,

consurgens diluculo, et mittens:

26 et non audierunt me,

nec inclinaverunt aurem suam:

sed induraverunt cervicem suam,

et pejus operati sunt quam patres eorum.

27 Et loqueris ad eos omnia verba hæc, et non audient te: et vocabis eos, et non respondebunt tibi. 28 Et dices ad eos:

Hæc est gens quæ non audivit vocem Domini Dei sui,

nec recepit disciplinam;

periit fides,

et ablata est de ore eorum.

29 Tonde capillum tuum, et projice,

et sume in directum planctum:

quia projecit Dominus et reliquit generationem furoris sui;

30 quia fecerunt filii Juda malum in oculis meis, dicit Dominus.

Posuerunt offendicula sua in domo

in qua invocatum est nomen meum, ut polluerent eam:

31 et ædificaverunt excelsa Topheth,

quæ est in valle filii Ennom,

ut incenderent filios suos et filias suas igni,

quæ non præcepi, nec cogitavi in corde meo.

32 Ideo ecce dies venient, dicit Dominus,

et non dicetur amplius Topheth, et vallis filii Ennom,

sed vallis interfectionis:

et sepelient in Topheth, eo quod non sit locus.

33 Et erit morticinum populi hujus in cibos volucribus cæli et bestiis terræ,

et non erit qui abigat.

34 Et quiescere faciam de urbibus Juda,

et de plateis Jerusalem,

vocem gaudii et vocem lætitiæ,

vocem sponsi et vocem sponsæ:

in desolationem enim erit terra.

8 1 In illo tempore, ait Dominus,

ejicient ossa regum Juda, et ossa principum ejus,

et ossa sacerdotum, et ossa prophetarum,

et ossa eorum qui habitaverunt Jerusalem,

de sepulchris suis:

2 et expandent ea ad solem, et lunam,

et omnem militiam cæli,

quæ dilexerunt, et quibus servierunt,

et post quæ ambulaverunt,

et quæ quæsierunt, et adoraverunt.

Non colligentur, et non sepelientur:

in sterquilinium super faciem terræ erunt.

3 Et eligent magis mortem quam vitam,

omnes qui residui fuerint de cognatione hac pessima,

in universis locis quæ derelicta sunt,

ad quæ ejeci eos, dicit Dominus exercituum.

4 Et dices ad eos:

Hæc dicit Dominus:

Numquid qui cadit non resurget?

et qui aversus est non revertetur?

5 Quare ergo aversus est populus iste in Jerusalem

aversione contentiosa?

Apprehenderunt mendacium,

et noluerunt reverti.

6 Attendi, et auscultavi:

nemo quod bonum est loquitur;

nullus est qui agat pœnitentiam super peccato suo,

dicens: Quid feci?

Omnes conversi sunt ad cursum suum,

quasi equus impetu vadens ad prælium.

7 Milvus in cælo cognovit tempus suum:

turtur, et hirundo, et ciconia custodierunt tempus adventus sui:

populus autem meus non cognovit judicium Domini.

8 Quomodo dicitis: Sapientes nos sumus,

et lex Domini nobiscum est?

vere mendacium operatus est stylus mendax scribarum!

9 Confusi sunt sapientes;

perterriti et capti sunt:

verbum enim Domini projecerunt,

et sapientia nulla est in eis.

10 Propterea dabo mulieres eorum exteris,

agros eorum hæredibus,

quia a minimo usque ad maximum

omnes avaritiam sequuntur:

a propheta usque ad sacerdotem

cuncti faciunt mendacium.

11 Et sanabant contritionem filiæ populi mei ad ignominiam,

dicentes: Pax, pax!

cum non esset pax.

12 Confusi sunt, quia abominationem fecerunt:

quinimmo confusione non sunt confusi,

et erubescere nescierunt.

Idcirco cadent inter corruentes:

in tempore visitationis suæ corruent, dicit Dominus.

13 Congregans congregabo eos, ait Dominus.

Non est uva in vitibus, et non sunt ficus in ficulnea:

folium defluxit,

et dedi eis quæ prætergressa sunt.

14 Quare sedemus?

convenite, et ingrediamur civitatem munitam,

et sileamus ibi:

quia Dominus Deus noster silere nos fecit,

et potum dedit nobis aquam fellis:

peccavimus enim Domino.

15 Exspectavimus pacem, et non erat bonum:

tempus medelæ, et ecce formido.

16 A Dan auditus est fremitus equorum ejus;

a voce hinnituum pugnatorum ejus commota est omnis terra:

et venerunt, et devoraverunt terram et plenitudinem ejus;

urbem et habitatores ejus.

17 Quia ecce ego mittam vobis serpentes regulos,

quibus non est incantatio:

et mordebunt vos, ait Dominus.