Jeremiah 31:1–14

1 In tempore illo, dicit Dominus,

ero Deus universis cognationibus Israël,

et ipsi erunt mihi in populum.

2 Hæc dicit Dominus:

Invenit gratiam in deserto populus qui remanserat a gladio:

vadet ad requiem suam Israël.

3 Longe Dominus apparuit mihi.

Et in caritate perpetua dilexi te:

ideo attraxi te, miserans.

4 Rursumque ædificabo te, et ædificaberis, virgo Israël:

adhuc ornaberis tympanis tuis,

et egredieris in choro ludentium.

5 Adhuc plantabis vineas in montibus Samariæ:

plantabunt plantantes,

et donec tempus veniat, non vindemiabunt.

6 Quia erit dies in qua clamabunt custodes in monte Ephraim:

Surgite, et ascendamus in Sion ad Dominum Deum nostrum.

7 Quia hæc dicit Dominus:

Exsultate in lætitia, Jacob,

et hinnite contra caput gentium:

personate, et canite, et dicite:

Salva, Domine, populum tuum, reliquias Israël.

8 Ecce ego adducam eos de terra aquilonis,

et congregabo eos ab extremis terræ:

inter quos erunt cæcus et claudus,

prægnans et pariens simul,

cœtus magnus revertentium huc.

9 In fletu venient,

et in misericordia reducam eos:

et adducam eos per torrentes aquarum in via recta,

et non impingent in ea,

quia factus sum Israëli pater,

et Ephraim primogenitus meus est.

10 Audite verbum Domini, gentes,

et annuntiate in insulis quæ procul sunt,

et dicite: Qui dispersit Israël congregabit eum,

et custodiet eum sicut pastor gregem suum.

11 Redemit enim Dominus Jacob,

et liberavit eum de manu potentioris.

12 Et venient, et laudabunt in monte Sion:

et confluent ad bona Domini,

super frumento, et vino, et oleo,

et fœtu pecorum et armentorum:

eritque anima eorum quasi hortus irriguus,

et ultra non esurient.

13 Tunc lætabitur virgo in choro,

juvenes et senes simul:

et convertam luctum eorum in gaudium,

et consolabor eos, et lætificabo a dolore suo.

14 Et inebriabo animam sacerdotum pinguedine,

et populus meus bonis meis adimplebitur, ait Dominus.