Isaiah 42:1–16

1 Ecce servus meus, suscipiam eum;

electus meus, complacuit sibi in illo anima mea:

dedi spiritum meum super eum:

judicium gentibus proferet.

2 Non clamabit, neque accipiet personam,

nec audietur vox ejus foris.

3 Calamum quassatum non conteret,

et linum fumigans non extinguet:

in veritate educet judicium.

4 Non erit tristis, neque turbulentus,

donec ponat in terra judicium;

et legem ejus insulæ exspectabunt.

5 Hæc dicit Dominus Deus,

creans cælos, et extendens eos;

firmans terram, et quæ germinant ex ea;

dans flatum populo qui est super eam,

et spiritum calcantibus eam:

6 Ego Dominus vocavi te in justitia,

et apprehendi manum tuam,

et servavi te:

et dedi te in fœdus populi,

in lucem gentium,

7 ut aperires oculos cæcorum,

et educeres de conclusione vinctum,

de domo carceris sedentes in tenebris.

8 Ego Dominus,

hoc est nomen meum;

gloriam meam alteri non dabo,

et laudem meam sculptilibus.

9 Quæ prima fuerunt, ecce venerunt;

nova quoque ego annuntio:

antequam oriantur,

audita vobis faciam.

10 Cantate Domino canticum novum,

laus ejus ab extremis terræ,

qui descenditis in mare, et plenitudo ejus;

insulæ, et habitatores earum.

11 Sublevetur desertum et civitates ejus.

In domibus habitabit Cedar:

laudate, habitatores petræ;

de vertice montium clamabunt.

12 Ponent Domino gloriam,

et laudem ejus in insulis nuntiabunt.

13 Dominus sicut fortis egredietur,

sicut vir præliator suscitabit zelum;

vociferabitur, et clamabit:

super inimicos suos confortabitur.

14 Tacui semper,

silui, patiens fui:

sicut parturiens loquar;

dissipabo, et absorbebo simul.

15 Desertos faciam montes et colles,

et omne gramen eorum exsiccabo;

et ponam flumina in insulas,

et stagna arefaciam.

16 Et ducam cæcos in viam quam nesciunt,

et in semitis quas ignoraverunt ambulare eos faciam;

ponam tenebras coram eis in lucem,

et prava in recta;

hæc verba feci eis,

et non dereliqui eos.