Isaiah 41:1–7

1 Taceant ad me insulæ,

et gentes mutent fortitudinem:

accedant, et tunc loquantur;

simul ad judicium propinquemus.

2 Quis suscitavit ab oriente Justum,

vocavit eum ut sequeretur se?

Dabit in conspectu ejus gentes,

et reges obtinebit:

dabit quasi pulverem gladio ejus,

sicut stipulam vento raptam arcui ejus.

3 Persequetur eos, transibit in pace:

semita in pedibus ejus non apparebit.

4 Quis hæc operatus est, et fecit,

vocans generationes ab exordio?

Ego Dominus:

primus et novissimus ego sum.

5 Viderunt insulæ, et timuerunt;

extrema terræ obstupuerunt:

appropinquaverunt, et accesserunt.

6 Unusquisque proximo suo auxiliabitur,

et fratri suo dicet: Confortare.

7 Confortavit faber ærarius

percutiens malleo

eum, qui cudebat tunc temporis,

dicens: Glutino bonum est;

et confortavit eum clavis, ut non moveretur.