4 Esdras 3:1–9:26

3¹Anno tricesimo ruinæ civitatis eram in Babylone, et conturbatus sum super cubiculo meo recumbens, et cogitationes meæ ascendebant super cor meum: ²quoniam vidi desertionem Sion, et abundantiam eorum qui habitabant in Babylone. ³et ventilatus est spiritus meus valde, et cœpi loqui ad Altissimum verba timorata, ⁴et dixi: O dominator Domine, tu dixisti ab initio, quando plantasti terram, et hoc solus, et imperasti populo, ⁵et dedisti Adam corpus mortuum: sed et ipsum figmentum manuum tuarum erat, et insufflasti in eum spiritum vitæ, et factus est vivens coram te: ⁶et induxisti eum in paradiso, quem plantaverat dextera tua, antequam terra adventaret. ⁷Et huic mandasti diligere viam tuam, et præterivit eam, et statim instituisti in eo mortem, et in nationibus eius, et natæ sunt gentes, et tribus, et populi, et cognationes, quarum non est numerus. ⁸Et ambulavit unaquaeque gens in voluntate sua, et mira agebant coram te, et spernebant præcepta tua. ⁹Iterum autem in tempore induxisti diluvium super inhabitantes sæculum, et perdidisti eos. ¹⁰Et factum est in unoquoque eorum, sicut Adæ mori, sic his diluvium. ¹¹Dereliquisti autem unum ex his Noe cum domo sua, et ex eo iusti omnes. ¹²Et factum est cum cœpissent multiplicari, qui habitabant super terram, et multiplicaverunt filios et populos et gentes multas: et cœperunt iterato impietatem facere plus quam priores. ¹³Et factum est cum iniqui-tatem facerent coram te, elegisti tibi virum ex his cui nomen erat Abraham. ¹⁴Et dilexisti eum, et demonstrasti ei soli voluntatem tuam: ¹⁵et disposuisti ei testamentum æternum, et dixisti ei ut non umquam derelinqueres semen eius. Et dedisti ei Isaac, et Isaac dedisti Iacob et Esau. ¹⁶Et segregasti tibi Iacob, Esau autem separasti. Et factus est Iacob in multitudine magna. ¹⁷Et factum est cum educeres semen eius ex Ægypto, adduxisti super montem Sina. ¹⁸Et inclinasti cælos, et statuisti terram, et commovisti orbem, et tremere fecisti abyssos, et conturbasti sæculum, ¹⁹et transiit gloria tua portas quattuor ignis et terræmotus, et spiritus, et gelu, ut dares semini Iacob legem, et generationi Israel diligentiam. ²⁰Et non abstulisti ab eis cor malignum, ut faceret lex tua in eis fructum. ²¹Cor enim malignum baiulans primus Adam transgressus et victus est, sed et omnes qui de eo nati sunt. ²²Et facta est permanens infirmitas, et lex cum corde populi, cum malignitate radicis: et discessit quod bonum est, et mansit malignum. ²³Et transierunt tempora, et finiti sunt anni: et suscitasti tibi servum nomine David, ²⁴et dixisti ei ædificare civitatem nominis tui, et offerre tibi in eadem thus et oblationes. ²⁵Et factum est hoc annis multis, et deliquerunt qui habitabant civitatem, ²⁶in omnibus facientes sicut fecit Adam et omnes generationes eius. utebantur enim et ipsi corde maligno. ²⁷Et tradidisti civitatem tuam in manibus inimicorum tuorum. ²⁸Numquid meliora faciunt, qui habitant Babylonem? Et propter hoc dominabitur Sion? ²⁹Factum est cum venissem huc, et vidissem impietates, quarum non est numerus: et delinquentes multos vidit anima mea hoc tricesimo anno, et excessit cor meum: ³⁰quoniam vidi quomodo sustines eos peccantes, et pepercisti impie agentibus, et perdidisti populum tuum, et conservasti inimicos tuos, et non significasti. ³¹Nihil memini quomodo debeat derelinqui via hæc. Numquid meliora facit Babylon quam Sion? ³²aut alia gens cognovit te preeter Israel? aut quæ tribus crediderunt testamentis tuis, sicut Iacob? ³³Quarum merces non comparuit, neque labor fructificavit. Pertransiens enim pertransivi in gentibus, et vidi abundantes eas, et non memorantes mandatorum tuorum. ³⁴Nunc ergo pondera in statera nostras iniquitates, et eorum qui habitant in sæculo: et non invenietur nomen tuum, nisi in Israel. ³⁵Aut quando non peccaverunt in conspectu tuo, qui habitant terram? aut quæ gens sic observavit mandata tua? ³⁶Hos quidem per nomina invenies servasse mandata tua, gentes autem non invenies.

4¹Et respondit ad me angelus, qui missus est ad me, cui nomen Uriel, ²et dixit mihi, Excedens excessit cor tuum in sæculo hoc, et comprehendere cogitas viam Altissimi. ³Et dixi: Ita Domine meus. Et respondit mihi, et dixit: Tres vias missus sum ostendere tibi, et tres similitudines proponere coram te. ⁴de quibus mihi si renuntiaveris unam ex his, et ego tibi demonstrabo viam, quam desideras videre, et docebo te, unde sit cor malignum. ⁵Et dixi: Loquere Domine meus. Et dixit ad me: Vade pondera mihi ignis pondus, aut mensura mihi flatum venti, aut revoca mihi diem, quæ præteriit. ⁶Et respondi, et dixi: Quis natorum poterit facere, ut me interroges de his? ⁷Et dixit ad me: Si essem interrogans te, dicens: Quantæ habitationes sunt in corde maris, aut quantæ venæ sunt in principio abyssi, aut quantæ venæ sunt super firmamentum, aut qui sunt exitus paradisi: ⁸diceres mihi fortassis, in abyssum non descendi, neque in infernum adhuc, neque in cælum umquam ascendi. ⁹nunc autem non interrogavi te, nisi de igne, et vento, et die, per quem transisti, et a quibus separari non potes: et non respondisti mihi de eis. ¹⁰Et dixit mihi: Tu quæ tua sunt, tecum coadolescentia, non potes cognoscere: ¹¹et quomodo poterit vas tuum capere Altissimi viam, et iam exterius corrupto sæculo intelligere corruptionem evidentem in facie mea? ¹²Et dixi illi: Melius erat non esse, quam adhuc viventes vivere in impietatibus, et pati, et non intelligere de qua re. ¹³Et respondit ad me, et dixit: Proficiscens profectus sum ad silvam lignorum campi, et cogitaverunt cogitationem. ¹⁴et dixerunt: Venite et eamus, et faciamus ad mare bellum, ut recedat coram nobis, et faciamus nobis alias silvas. ¹⁵Et similiter fluctus maris et ipsi cogitaverunt cogitationem, et dixerunt: Venite ascendentes, debellemus silvas campi, ut et ibi consummemus nobismetipsis aliam regionem. ¹⁶Et factus est cogitatus silvæ in vanum, venit enim ignis, et consumpsit eam. ¹⁷Similiter et cogitatus fluctuum maris, stetit enim arena, et prohibuit eos. ¹⁸Si enim esses iudex horam, quem inciperes iustificare, aut quem condemnare? ¹⁹Et respondi, et dixi: Utique vanam cogitationem cogitaverunt. terra enim data est silvæ, et mari locus portare fluctus suos. ²⁰Et respondit ad me, et dixit: Bene tu iudicasti, et quare non iudicasti tibimetipsi? ²¹Quemadmodum enim terra silvæ data est, et mare fluctibus suis: sic qui super terram inhabitant, quæ sunt super terram intelligere solummodo possunt: et qui super cælos, quæ super altitudinem cælorum. ²²Et respondi, et dixi: Deprecor te Domine, ut mihi detur sensus intelligendi. ²³non enim volui interrogare de superioribus tuis, sed de his quæ per-transeunt per nos quotidie. propter quid Israel datus in opprobrium gentibus, quem dilexisti populum, datus est tribubus impiis, et lex patrum nostrorum in interitum deducta est, et dispositiones scriptæ nusquam sunt: ²⁴et pertransivimus de sæculo, ut locustæ, et vita nostra stupor et pavor, et nec digni sumus misericordiam consequi. ²⁵Sed quid faciet nomini suo quod invocatum est super nos? et de his interrogavi. ²⁶Et respondit ad me, et dixit: Si fueris plurimum scrutatus, frequenter miraberis: quoniam festinans festinat sæculum pertransire, ²⁷et non capit portare quæ in futuris temporibus iustis repromissa sunt: quoniam plenum iniustitia est sæculum hoc et infirmitatibus. ²⁸De quibus autem interrogas, dicam: seminatum enim est malum, et necdum venit destructio ipsius. ²⁹Si ergo non inversum fuerit quod seminatum est, et discesserit locus ubi seminatum est malum, non veniet ubi seminatum est bonum. ³⁰Quoniam gramen seminis mali seminatum est in corde Adam ab initio: et quantum impietatis generavit usque nunc, et generat usque cum veniat area? ³¹Æstima autem apud te gramen mali seminis, quantum fructum impietatis generavit: ³²quando secatæ fuerint spicæ, quarum non est numerus, quam magnam aream incipient facere? ³³Et respondi, et dixi: Quomodo, et quando hæc? Quare modici et mali anni nostri? ³⁴Et respondit ad me, et dixit mihi: Non festines tu super Altissimum. Tu enim festinas inaniter esse super ipsum. nam excessus tuus multus. ³⁵Nonne de his interrogaverunt animæ iustorum in promptuariis suis, dicentes, Usquequo spero sic? et quando veniet fructus areæ mercedis nostræ? ³⁶Et respondit ad ea Ieremiel archangelus, et dixit: Quando impletus fuerit numerus seminum in vobis, quoniam in statera ponderavit sæculum, ³⁷et mensura mensuravit tempora, et numero numeravit tempora, et non commovit, nec excitavit usquedum impleatur prædicta mensura.

³⁸Et respondi, et dixi: O dominator Domine, sed et nos omnes pleni sumus impietate. ³⁹Et ne forte propter nos non impleantur iustorum areæ, propter peccata inhabitantium super terram. ⁴⁰Et respondit ad me, et dixit: Vade, et interroga prægnantem, si quando impleverit novem menses suos, adhuc poterit matrix eius retinere partum in semetipsa? ⁴¹Et dixi, Non potest Domine. Et dixit ad me, In inferno promptuaria animarum matrici assimilata sunt. ⁴²Quemadmodum enim illa festinat quæ parit effugere necessitatem partus: sic et hæc festinat reddere ea quæ commendata sunt. ⁴³Ab initio tibi demonstrabitur de his quæ concupiscis videre. ⁴⁴Et respondi, et dixi: Si inveni gratiam ante oculos tuos, et si possibile est, et si idoneus sum, ⁴⁵demonstra mihi, si plusquam præteritum sit habet venire, aut plura pertransierunt supra quam futurum est. ⁴⁶Quid pertransivit, scio: quid autem futurum sit, ignoro. ⁴⁷Et dixit ad me: Sta super dexteram partem, et demonstrabo tibi interpretationem similitudinis. ⁴⁸Et steti, et vidi, et ecce fornax ardens transiit coram me. et factum est, cum transiret flamma, vidi: et ecce superavit fumus. ⁴⁹Post hæc transiit coram me nubes plena aquæ, et immisit pluviam impetu multam: et cum transiisset impetus pluviæ, superaverunt in ea guttæ. ⁵⁰Et dixit ad me: Cogita tibi: sicut crescit pluvia amplius quam guttæ, et ignis quam fumus: sic superabundavit quæ transivit mensura. Superaverunt autem guttæ, et fumus:…