2 Maccabees 15:22–38

²²Dixit autem invocans hoc modo: Tu Domine, qui misisti angelum tuum sub Ezechia rege Juda, et interfecisti de castris Sennacherib centum octoginta quinque millia: ²³et nunc, dominator cælorum, mitte angelum tuum bonum ante nos in timore et tremore magnitudinis brachii tui, ²⁴ut metuant qui cum blasphemia veniunt adversus sanctum populum tuum. Et hic quidem ita peroravit.

²⁵Nicanor autem et qui cum ipso erant, cum tubis et canticis admovebant. ²⁶Judas vero et qui cum eo erant, invocato Deo, per orationes congressi sunt: ²⁷manu quidem pugnantes, sed Dominum cordibus orantes, prostraverunt non minus triginta quinque millia, præsentia Dei magnifice delectati. ²⁸Cumque cessassent, et cum gaudio redirent, cognoverunt Nicanorem ruisse cum armis suis. ²⁹Facto itaque clamore, et perturbatione excitata, patria voce omnipotentem Dominum benedicebant. ³⁰Præcepit autem Judas, qui per omnia corpore et animo mori pro civibus paratus erat, caput Nicanoris, et manum cum humero abscissam, Jerosolymam perferri. ³¹Quo cum pervenisset, convocatis contribulibus et sacerdotibus ad altare, accersiit et eos qui in arce erant. ³²Et ostenso capite Nicanoris, et manu nefaria quam extendens contra domum sanctam omnipotentis Dei magnifice gloriatus est. ³³Linguam etiam impii Nicanoris præcisam jussit particulatim avibus dari: manum autem dementis contra templum suspendi. ³⁴Omnes igitur cæli benedixerunt Dominum, dicentes: Benedictus qui locum suum incontaminatum servavit. ³⁵Suspendit autem Nicanoris caput in summa arce, ut evidens esset, et manifestum signum auxilii Dei. ³⁶Itaque omnes communi consilio decreverunt nullo modo diem istum absque celebritate præterire: ³⁷habere autem celebritatem tertiadecima die mensis Adar, quod dicitur voce syriaca, pridie Mardochæi diei.

³⁸Igitur his erga Nicanorem gestis, et ex illis temporibus ab Hebræis civitate possessa, ego quoque in his faciam finem sermonis.